PRACOWNICY PK


NOMINACJE PROFESORSKIE


 Profesor zwyczajny

 

 Prof. zw. dr hab. inż. arch. BARBARA BARTKOWICZ

 

    Jest architektem, specjalistą w zakresie urbanistyki i planowania przestrzennego. Urodziła się w Nowym Sączu. Z Wydziałem Architektury Politechniki Krakowskiej jest związana ponad 40 lat, studiowała tu w latach 1954-1960, a po obronie pracy magisterskiej podjęła pracę w Katedrze Urbanistyki, pracowała także okresowo w biurach projektów.
  
Stopień doktora nauk technicznych otrzymała w 1972 r., stopień doktora habilitowanego w specjalności urbanistyka i planowanie przestrzenne – w 1986 r. W 1988 r. została mianowana na stanowisko docenta w Instytucie Urbanistyki i Planowania Przestrzennego, a w 1991 r. – na stanowisko profesora nadzwyczajnego Politechniki Krakowskiej. W latach 1988-1992 pełniła funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych w Instytucie Urbanistyki i Planowania Przestrzennego. Od 1993 r. kieruje Zakładem, a obecnie Katedrą Projektowania Miast i Obszarów Śródmiejskich w Instytucie Projektowania Miast i Regionów Wydziału Architektury PK. Tytuł naukowy profesora otrzymała w lipcu 1999 r., a 1 lutego 2002 r. została mianowana na stanowisko profesora zwyczajnego.
  
Działalność naukowa i projektowa profesor Barbary Bartkowicz koncentruje się wokół problemów rozwoju przestrzennego miast i harmonijnego kształtowania przestrzeni na potrzeby człowieka, szczególnie obszaru południowej Polski, przede wszystkim zaś Krakowa. W Jej bogatym dorobku, obejmującym ponad 200 publikacji, można wyróżnić ponad 50 prac naukowo-badawczych dotyczących struktury przestrzennej miast i ich rewaloryzacji, ochrony i racjonalnej gospodarki zasobami przyrody wobec przemian urbanizacyjnych, przeobrażeń i odnowy zabytkowych śródmieść oraz równoważenia rozwoju i odbudowy kompozycyjnej miast. Wiele prac (dotyczących Krakowa, Tarnowa, Nowego i Starego Sącza, Wiśnicza i innych) zostało wykonanych w ramach wieloletnich programów badawczych oraz grantów KBN. Profesor Barbara Bartkowicz jest autorem i współautorem ponad 60 projektów i opracowań planistycznych, w tym kilkunastu nagrodzonych i wyróżnionych w konkursach organizowanych przez SARP i TUP. Na uwagę zasługują także duże opracowania planistyczne wykonane w ostatnich latach: “Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego” (dla Tarnowa, 1999 r.; Pszczyny, 1996 r.) i inne oraz prace studialno-koncepcyjne i plany szczegółowe dla Pszczyny (1994 r.), Bielska-Białej (1994 i 1997 r.) i szeregu małych miast południowej Polski. Zastosowana w opracowaniach własna metoda badań nad strukturą i kompozycją miasta (zwłaszcza w Tarnowie) oraz autorski zapis tej problematyki w projekcie Studium jest osobistym wkładem profesor Barbary Bartkowicz w metodologię opracowań planistycznych.
  
Dorobek naukowy profesor Barbary Bartkowicz obejmuje 90 pozycji – ponad 40 artykułów, 2 monografie książkowe, kilkanaście publikacji w wydawnictwach zbiorowych oraz wiele referatów na konferencjach krajowych i międzynarodowych. Jest promotorem 5 obronionych prac doktorskich (w tym 2 z wyróżnieniem), a kolejna dysertacja pod Jej kierunkiem jest na ukończeniu.
  
Jeśli chodzi o działalność dydaktyczną, profesor Barbara Bartkowicz od 38 lat naucza urbanistyki i planowania przestrzennego na Wydziale Architektury PK. Prowadzi wykłady, zajęcia projektowe, seminaria i dyplomy z zakresu rozwoju przestrzennego miast, rewaloryzacji i przebudowy obszarów śródmiejskich. Jest promotorem około 70 prac dyplomowych, z których wiele zostało obronionych z wyróżnieniem, a 3 otrzymały prestiżowe Nagrody Miasta Krakowa. O wynikach pracy z młodzieżą świadczą także efekty działalności Studenckiego Koła Naukowego “Polskie Miasteczko” (powołanego z Jej inicjatywy i działającego przy Jej merytorycznej pomocy), którego członkowie uzyskali kilkanaście czołowych nagród i wyróżnień w krajowych i międzynarodowych sesjach Kół Naukowych, konkursach studenckich i na organizowanych wystawach.
  
Profesor Barbara Bartkowicz aktywnie działa w wielu stowarzyszeniach naukowych i twórczych: Sekcji Urbanistyki Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN, Komisji Urbanistyki i Architektury PAN O/Kraków (redaktor naukowy “Sprawozdań” z posiedzeń Komisji), członek European Council for the Village and Small Town (Europejski Ruch Odnowy Wsi i Małych Miast) oraz Towarzystwa Urbanistów Polskich i Stowarzyszenia Architektów Polskich, gdzie od lat pełni szereg funkcji. Jest członkiem wielu gremiów doradczych i opiniujących: Miejskiej Komisji Urbanistyki i Architektury w Krakowie oraz Wojewódzkiej Komisji Urbanistyki i Architektury w Krakowie (w kolejnych kadencjach) i innych.
  
Za swoje osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i twórcze otrzymała szereg nagród i odznaczeń: Nagrodę Indywidualną Wydziału IV PAN, Nagrodę Indywidualną Miasta Krakowa, Nagrodę Indywidualną III Stopnia Ministra NSzWiT oraz kilkanaście nagród JM Rektora PK. Posiada także: Honorową i Złota Odznakę Politechniki Krakowskiej, Złotą Odznakę Miasta Krakowa oraz Złotą Odznakę Ziemi Krakowskiej, Srebrną i Złotą Odznakę TUP oraz Medal 55-lecia Wydziału Architektury PK. Została także odznaczona: Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
  
Zainteresowania pozazawodowe: podróże, wędrowanie po nieznanych miastach, obcowanie z przyrodą oraz pielęgnowanie roślin w ogrodzie.


 

Profesor tytularny

 

Prof. dr hab. inż. arch. BONAWENTURA MACIEJ PAWLICKI

 

    Urodził się 30 listopada 1933 r. w Krakowie. W latach 1951-1957 studiował na Wydziale Architektury PK. Po studiach był wolontariuszem w Katedrze Historii Architektury Polskiej. Pracę doktorską pt. Problemy konserwatorskie Zamościa i ich związki z rozwojem gospodarczym i urbanistycznym miasta obronił w 1964 r. (promotor: prof. W. Zin). Rozprawa habilitacyjna pt. Strategia konserwacji zabytków architektury w Polsce została wydana w 1993 r. W 1997 r. profesor Bonawentura M. Pawlicki objął stanowisko profesora nadzwyczajnego PK. Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu architektury i urbanistyki, historii architektury i konserwacji zabytków.
  
Na PK pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Historii Architektury i Konserwacji Zabytków. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Studiów i Badań Konserwatorskich. Prowadzi zajęcia z historii architektury polskiej, projektowania konserwatorskiego, laboratorium “pomiary budowlane”, kieruje także studenckimi praktykami inwentaryzacyjno-studialnymi.
  
Profesor Bonawentura M. Pawlicki jest członkiem Wydziałowej Komisji ds. Przewodów Doktorskich w zakresie Historii Architektury i Urbanistyki oraz Ochrony i Konserwacji Zabytków, promotorem 5 prac doktorskich z zakresu konserwatorstwa, licznych prac dyplomowych, recenzentem 1 pracy doktorskiej za granicą. Pracuje jako wykładowca Studium Podyplomowego Konserwacji Zabytków Architektury i Urbanistyki PK. Wykłada na kierunku ochrona środowiska Wydziału Górniczego AGH. Organizował praktyki studenckie w ramach współpracy pomiędzy PK a Wydziałem Architektury Uniwersytetu w Zagrzebiu. Jest pełnomocnikiem dziekana Wydziału Architektury ds. Studenckich Kół Naukowych, uczestniczy w Uczelnianych Sesjach SKN. Brał udział w sympozjach konserwatorskich (Split, Hwar), seminariach poświęconych programowi nauczania przedmiotu konserwacja zabytków na Wydziałach Architektury (Uniwersytet w Budapeszcie), pracach badawczo-studialnych letnich szkół terenowych organizowanych pod patronatem UNESCO i Ministerstwa Kultury Chorwacji (Zagrzeb, Lipik, Konavle).
  
Należy do wielu stowarzyszeń naukowych: Komisji Urbanistyki i Architektury PAN Oddz. w Krakowie (wieloletni sekretarz Teki Komisji Urbanistyki i Architektury), Komisji Technicznej Infrastruktury Wsi PAN Oddz. w Krakowie, Sekcji Historii Architektury i Konserwacji Zabytków Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN. Uczestniczy w pracach Zamojskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, a także Towarzystwa Opieki nad Zabytkami. Jest współzałożycielem i członkiem Zespołu Redakcyjnego i Rady Programowej czasopisma naukowego “Krakowskie Studia Małopolskie”, redaktorem serii “Architektura” “Czasopisma Technicznego”, członkiem Obywatelskiego Komitetu Ratowania Krakowa, Zarządu Towarzystwa Miłośników Miasta Królewskiego Kazimierz, wiceprezesem Towarzystwa Opieki nad Majdankiem Oddz. Wojewódzki w Krakowie. Działa w Stowarzyszeniu Konserwatorów Zabytków Oddz. w Krakowie (przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej Zarządu Głównego SKZ). Jest także członkiem Komitetu Narodowego ICOMOS.
  
Uczestniczył w zespołowych badaniach, pracach studialnych i projektach konserwatorskich dotyczących Krakowa (Wieża Ratuszowa, Collegium Maius), Polski Południowej (Sławków, Opatów, Chełm, Zamość, Przemyśl). Jest autorem projektu i realizacji amfiteatru letniego przed Nową Bramą Lubelską w Zamościu (1971-1975), współautorem projektów Pałacu Zamoyskich i zespołu kamienic ormiańskich adaptowanych na potrzeby Muzeum Okręgowego w Zamościu (pełna rekonstrukcja XVII-wiecznych attyk; 1975-1980). Pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. renowacji Starego Miasta w Zamościu (1972-1973), głównego specjalisty ds. projektowych, konsultanta i weryfikatora Pracowni Projektowej Przedsiębiorstwa Rewaloryzacji Zabytków w Krakowie (1983-1990, kilkadziesiąt realizacji konserwatorskich zabytkowych obiektów staromiejskich Krakowa). Uprawnienia Budowlane (1963). Rzeczoznawca Ministra Kultury w dziedzinie ochrony zabytków nieruchomych (1997, 2001).
  
Profesor Bonawentura M. Pawlicki jest autorem ponad 100 publikacji naukowych z historii architektury i urbanistyki, konserwatorstwa i strategii ochrony zabytków, ochrony środowiska kulturowego, zastosowania technik informatycznych dla identyfikacji zabytków. Wydał książkę pt. Kamienice mieszczańskie Zamościa – problemy ochrony (1999).
  
Za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze, zespołowe prace naukowo-badawcze, działania dla dobra Uczelni wielokrotnie otrzymał Nagrodę Rektora, za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych nagrodę I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1983).
  
Przyznano mu Srebrną Honorową Odznakę PK (1978), Medal XXX-lecia PK (1979), Złotą Odznakę za opiekę nad zabytkami Ministerstwa Kultury i Sztuki (1978), Odznakę “Zasłużony Działacz Kultury” (1979), wyróżnienie Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (1979), Medal Budowniczego Zamościa (1980), Medal “650-lecia Miasta Królewskiego Kazimierz” (1985), Złotą Odznakę za pracę społeczną dla Miasta Krakowa (1988), Złotą Odznakę za zasługi dla Ziemi Krakowskiej (1990), Złoty Krzyż Zasługi (1980), Medal Komisji Edukacji Narodowej za zasługi dla oświaty i wychowania (1980), Medal 40-lecia PRL (1984), Srebrny Medal “Opiekuna miejsc pamięci narodowej” (1986), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1988), Złoty Medal “Opiekuna miejsc pamięci narodowej” (1991), Medal wydany z okazji 50. rocznicy wyzwolenia obozu na Majdanku i 30-lecia założenia Towarzystwa Opieki nad Majdankiem “za zasługi poniesione w szerzeniu idei Towarzystwa oraz długoletnie zaangażowanie w prace Towarzystwa z młodzieżą akademicką i przekazywanie umiłowania ojczyzny” (1995).
  
Zainteresowania pozazawodowe: działalność artystyczna, rysunek i akwarela (architektura i krajobraz; udział w indywidualnych i zespołowych wystawach krajowych i zagranicznych organizowanych także na macierzystej Uczelni), turystyka niedzielna, astronautyka, tygodnik “Przekrój”, III program Polskiego Radia (aktualność, takt, humor).


 

Prof. dr hab. inż. JACEK ŚLIWIŃSKI

 

    Urodzony w 1946 r. w Krakowie. Studia na ówczesnym Wydziale Budownictwa Lądowego ukończył w roku 1969, uzyskując dyplom magistra inżyniera budownictwa w specjalności budownictwo miejskie i przemysłowe. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę w Zakładzie Technologii Betonu ówczesnego Instytutu Budownictwa, zajmując kolejno stanowiska od asystenta stażysty do adiunkta, z przerwą w latach 1972–1973, gdy pracował w Krakowskich Zakładach Betoniarskich i Żelbetowych. W roku akademickim 1973–1974 odbył studia podyplomowe z zakresu prefabrykacji betonowej na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Stopnie naukowe doktora (1977 r.) i doktora habilitowanego nauk technicznych (1983 r.) nadała mu Rada Wydziału Inżynierii Lądowej PK. W latach 1978 i 1979 odbył roczny staż naukowy w Centre Expérimental de Recherches et d'Etudes du Bâtiment et des Travaux Publics w Paryżu. W latach 1984–1990 przebywał w Algierii, gdzie w ramach kontraktu pracował jako docent w Institut d'Enseignement Supérieur en Génie Civil Uniwersytetu w Tizi-Ouzou, stolicy regionu Grande Kabylie. W latach 1990–1993 był równocześnie konsultantem UNESCO ds. studiów technicznych w krajach rozwijających się. W roku 1992 został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego PK w Instytucie Materiałów i Konstrukcji Budowlanych swego macierzystego wydziału. W lutym br. uzyskał tytuł naukowy profesora nauk technicznych.
  
Działalność naukowa profesora Jacka Śliwińskiego koncentruje się na zagadnieniach związanych z szeroko pojętym materiałoznawstwem budowlanym. Rdzeń tych zainteresowań stanowi inżynieria kompozytów z matrycą cementową. Zainteresowania te dotyczą głównie teorii, technologii i aplikacji nowoczesnych tworzyw cementowych, szczególnie zaś fibrobetonów oraz betonów modyfikowanych polimerami. Jednym z nurtów zainteresowań profesora Jacka Śliwińskiego jest także metodyka badań specjalnych cech materiałów budowlanych, na przykład ich przesiąkliwości dla mediów ciekłych i gazowych, co wiąże się bezpośrednio z zagadnieniem trwałości. Jest autorem lub współautorem łącznie około 90 publikacji, z czego około 30 to publikacje zagraniczne. Jako autor lub współautor opublikował trzy wydawnictwa książkowe o charakterze podręczników akademickich lub poradników oraz dwa skrypty uczelniane.
  
Od roku 1999 jest członkiem Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN, zaś od ponad dziesięciu lat członkiem Sekcji Materiałów Budowlanych tegoż Komitetu. W ostatnich dwóch kadencjach pełni funkcję wiceprzewodniczącego Sekcji. Posiada liczne kontakty z zagranicą, głównie we Francji i w Republice Słowackiej. Jest członkiem zespołu redakcyjnego czasopisma “Cement-Wapno-Beton”. Od blisko dziesięciu lat jest także inicjatorem i organizatorem cyklicznej ogólnopolskiej konferencji naukowo-technicznej “Matbud” dotyczącej zagadnień materiałowych w inżynierii lądowej.
  
Jest promotorem jednej obronionej pracy doktorskiej oraz jednej będącej na ukończeniu. Był recenzentem sześciu takich prac.
  
Działalność zawodowa profesora Jacka Śliwińskiego dotyczy przede wszystkim wdrażania nowych materiałów i technologii do praktyki budowlanej, oceny przydatności różnych surowców oraz dodatków modyfikujących do produkcji betonów i innych tworzyw ze spoiw mineralnych, problemów trwałości materiałów, oceny jakości materiałów i wyrobów budowlanych, ekspertyz dotyczących oceny stanu technicznego istniejących obiektów i sposobów ich napraw, w tym zagadnień doboru materiałów naprawczych. Od 1983 r. jest rzeczoznawcą Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Materiałów Budowlanych.
  
Od wielu lat czynnie uczestniczy w pracach organizacyjnych uczelni i wydziału. W latach 1990–1993 był zastępcą dyrektora Instytutu Materiałów i Konstrukcji Budowlanych PK, a podczas dwóch kadencji (lata 1993–1999) prodziekanem Wydziału Inżynierii Lądowej PK. Od roku 1999 kieruje Zakładem Materiałów Budowlanych i Ochrony Budowli. Obecnie jest także kierownikiem studium doktoranckiego na swym macierzystym wydziale oraz przewodniczącym Wydziałowej Komisji Dydaktycznej. W obecnej kadencji władz uczelni jest przewodniczącym Rektorskiej Komisji ds. Inwestycji i Remontów.
  
Działalność naukowo-badawcza, dydaktyczna i organizacyjna profesora Jacka Śliwińskiego została uhonorowana między innymi: nagrodą im. prof. W. Żenczykowskiego nadawaną przez Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa za osiągnięcia w dziedzinie materiałów budowlanych, medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Złotą Odznaką PK. Jest też laureatem nagród ministerialnych, rektorskich oraz stowarzyszeniowych.
  
W życiu prywatnym jest żonaty i posiada jedno dorosłe dziecko.
  
Zainteresowania pozazawodowe profesora Jacka Śliwińskiego wiążą się z dwiema, pozornie odległymi, lecz w obydwu przypadkach łagodzącymi obyczaje dziedzinami: muzyką klasyczną i kuchniami narodowymi świata.